Mirandalogie

Mirandalogie- Mannenavond

 

Heerlijk
zo’n mannenavond. Even lekker voor jezelf. Voetjes op de bank. Glaasje wijn op
de

 

armleuning.
Met de afstandsbediening in mijn hand zap ik naar mijn reality series. Zou Kim
Kanye al

hebben
gedumpt of is Snooki alweer zwanger? Echt van die programma’s waar mijn man een

schijthekel
aan heeft. Vreemd genoeg komt hij wel altijd even mee kijken. Vergezeld van een
reeks

klaagrondes
en verbazing over wat hij dan ziet. Standaard vraagt hij zich hardop af waarom
ik hier

naar
kijk en of ik niets beters te doen heb. Nee. Dat heb ik niet. Want wat is er
beter dan na een

hysterische
dag even helemaal niets te hoeven. Ik hoef er niet bij na te denken, niemand
vraagt om

mijn
mening en ik kan ongestoord genieten van mensen die betaald krijgen om zich te
laten filmen.

Verbolgen
loopt hij dan na 5 minuten ook weer weg en mompelt dat hij zich voor me
schaamt. Hij

had
nooit verwacht dat een hoogopgeleide jonge vrouw naar zulk soort meuk op tv zou
willen kijken.

Game
on.

Ik
herinner hem eraan dat hij dankzij mij zijn benzine kan declareren bij zijn
baas en ondertussen met

zijn
gat in mijn leasebak zit. Daarnaast zorg ik naast brood op de plank en het
laatste avondmaal ook

altijd
dat de was wordt gedaan en dat hij overal op tijd op zijn afspraken komt. Met
zijn staart tussen

zijn
benen druipt hij af. Op weg naar de schuur om zijn fiets te pakken. Doe je de
mannen de groeten

van
me? Hij wuift me een kus toe en ik doe net alsof ik dat niet zie. “Ik hou van
je”, roept hij zachtjes.

Nadat
ik drie keer heb gevraagd wat hij zei, taait hij af. Sommige spelletjes moet je
niet te lang

volhouden.

Nadat
ik hem heb uitgezwaaid om zeker te weten dat hij weg is haal ik opgelucht adem.
Ik doe een

dansje
en trek de keukenkastjes open. Na lang aarzelen doe ik ze weer dicht en beloof
mezelf geen

sugar
rush te krijgen dit keer. Ik overtuig mezelf ervan dat een glas wijn goed voor
je is en uiteraard

kun
je dat pas zeker weten nadat je de tweede naar binnen hebt laten glijden. Ik
nestel me op de

bank
en trek een dekentje over me heen. Ik voel me heel even intens gelukkig.

Mijn
rust wordt wreed verstoord door geschreeuw dat komt van boven. Ik zet de tv op
mute en ren

de
trap op. Op de een of andere manier reageert mijn lichaam altijd acuut op een huilend
kind. Of

nee,
dat is niet waar. Op dít huilende kind. Eenmaal boven tref ik een bang en
rillend meisje aan. Ik

leg
mijn hand op haar hoofd en stel haar gerust. Ik jaag alle enge dromen weg en
beloof haar dat ze

nu
alleen maar mooie dromen zal hebben. Ik zal er voor haar zijn en laat haar
nooit meer in de steek.

Beloofd?
Vraagt ze. Beloofd. Ze vraagt waar haar vader is en ik geef aan dat hij een
mannenavond

heeft.
Ze vraagt of dat met allemaal piemels is en ik bevestig dat. Een heleboel
piemels bij elkaar. We

lachen
en ik zie de angst in haar ogen verdwijnen. Ze vraagt waar haar moeder is en ik
slik even. Ik

vertel
haar dat haar moeder haar vast ook mist. Nog drie nachtjes en dan brengt papa
je weer naar

mama.
Ze kust me op mijn mond en houdt me stevig vast. Het duurt lang voordat ze me
weer loslaat.

Het
kan me eigenlijk ook niet lang genoeg duren. Dit is mijn meisje. Niet van mij
maar wel mijn

meisje.

Ik
loop weer naar beneden en zie dat ik een berichtje op mijn App heb. Mijn man
stuurt me een

hartje.
Ik stuur er twee terug. Een hartje van mij en één van zijn dochter. Ik besef
dat ik geluk heb

gehad.
Niet iedereen krijgt de kans om bonusmoeder te worden. Niet iedereen zit daar
ook op te

wachten.
Het is niet van jou en zal dat ook nooit worden. Je bent niet haar moeder, niet
haar vader

en
zelfs niet eens familie. Je hebt niets te zeggen over waar ze naar school gaat
of bij wie ze de Kerst

dit jaar viert. Ze zal altijd
kiezen voor waar ze vandaan komt. En toch laat ze je niet meer los.

Leer ons nog beter kennen:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
Instagram