Mirandalogie: Monique Smit

 

 Miranda (36)  Mama en bonusmoeder  Combineert een baan als bedrijfsjuriste met (bonus)moederschap en een turbulent sociaal leven  Wil je weten wat er in haar omgaat? Lees dan haar columns waarin fictie en non-fictie door elkaar lopen● 

Mirandalogie
‘Monique Smit’

monique smit, mama dordrecht, moeder dordrecht, kind dordrecht, peuter dordrecht, baby dordrecht,
bron: twitter
Monique Smit kreeg een week geleden zoontje Noah, maar is bijna weer terug op haar oude gewicht. “Ik voel me super,” vertelt de zangeres aan De Telegraaf. “Ik ben alweer bijna op mijn oude gewicht.” Bron: Monique Smit week na bevalling bijna terug op gewicht

Nou en? Mij hebben ze in 8 minuten opengereten zonder dat ik daarom had gevraagd maar daar hoor je me toch ook niet over? Ga lekker kleuterliedjes zingen in plaats van mij frustreren met je slanke truttenlijfje. Mijn man kijkt me vragend aan. “Kan ik iets voor je mee nemen van beneden?” vraagt hij voorzichtig. “Een snicker ?” Ik voel de hormonen door mijn uitgeflubberde lijf razen. Drie nachten ziekenhuis zonder mijn vers gebaarde draakje hebben er behoorlijk in gehakt. Ik ben uitgeput. Ik herpak mezelf en probeer uit bed te komen. Er snijdt een mes in mijn buik en mijn linker heup laat het afweten. Eenmaal op twee benen voel ik me heel even de koning te rijk. Als een overgereden pad strompel ik naar mijn kind. Daar ligt hij dan. Het mooiste wezen dat ik ooit heb gezien. Ik kijk hem aan en hij kijkt terug. Ik weet dat hij mij niet kan zien volgens de geleerden maar dat maakt me niet uit. Nog nooit heb ik me zo onzeker gevoeld in mijn leven. Nog nooit is mijn zelfvertrouwen zo ver te zoeken geweest.

De kraam legt uit dat ik hem elke dag vitaminen moet geven. K en D. Ik ben allang weer vergeten waarom maar trouw druppel ik ze op een lepel. Ik ben bijna bij zijn mond als plots de helft er naast valt. Mijn lijf reageert direct. Door mij krijgt hij nu te weinig vitaminen binnen waardoor hij niet normaal kan opgroeien en hij de rest van zijn leven ongelukkig zal zijn. Hij zal vier armen en acht benen aangroeien en dat allemaal door mij. DOOR MIJ. Ik begin bijna hysterisch te huilen tot mijn vent me abrupt tot de orde roept. Alsof hij mijn gedachten kan lezen legt hij uit dat ik hem nu echt niet heb vermoord. Ik schakel mijn hulplijnen in en App mijn BFF’s. Direct krijg ik antwoord dat mijn gevoel volstrekt normaal is. Dat stelt me gerust. Kennelijk ben ik niet de enige mama die zich zo voelt na de bevalling. Op het moment dat er ook maar iemand is die tegen me zegt dat mijn gevoel te begrijpen is, kan ik het weer loslaten. Relativeren. Totdat ik een minuut later uiteraard zijn sok iets te hard aantrek. Dan heb ik natuurlijk meteen zijn voet gebroken en mijn kind verminkt. Kuthormonen.

Maar even terug naar Monique Smit. Uiteraard ben ik alleen maar jaloers op haar. Knappe kop, mooi figuur en dan ook nog kunnen zingen. Ik kan niet anders dan haar haten. Dat zit nu eenmaal in een vrouw. Op het moment dat iemand echt té knap is, zeiken we haar af. Ik noem een Wendy van Dijk of mijn favoriet Yolanthe Sneijder-Cabau. Stuk voor stuk hoeren. De weegschaal zucht niet eens als zij er op gaan staan. Bij mij kreunt ‘ie net zo lang tot ik weer afstap. Ik ben allang blij dat ik twee weken na de bevrijding weer minder weeg dan mijn man. Dat was mijn mijlpaal van de dag. Ook het feit dat ik ben omgetoverd tot een melkfabriek zorgt voor de nodige frustraties. Staat manlief vrolijk op zijn nieuwe Nord te rammen, hang ik er alweer een borst in bij mijn kleine smurf. Het is een continu proces en iedere keer vraag ik me af of we niet beter op flesvoeding kunnen overstappen. Maar ik mag gewoon niet klagen. Er zijn vrouwen zat die graag zelf hadden willen voeden en bij wie het niet is gelukt. Dan moet ik echt mijn mond afplakken en stug doorzetten. Het is tenslotte de beste voeding die er is. Zeggen die verrekte geleerden weer.

Uiteraard fotografeer ik mijn draak zo vaak dat ik er zelf moe van wordt. Gatver. Ben ik echt zo’n moeder geworden? Snel wis ik weer een paar foto’s die echt te lelijk zijn. Niet scherp en net geen leuk bekkie er op. Van de rest maak ik een foto album voor later. Zal Joris leuk vinden. Of niet maar dan heeft ‘ie pech. Mama vindt het nodig en dus gebeurt het. Ik hoor de brievenbus klepperen en strompel naar de gang. De mat ligt vol met felicitatie kaartjes. Vanuit alle hoeken en gaten krijgen we post. Uiteraard komen daar de waterlanders weer. Nu van geluk. Dat iedereen zo aan ons denkt. Ik zit écht op een roze wolk.

Uit het niets begint boven iemand te schreeuwen. Ik hoor dat hij pijn heeft en mijn hart breekt. Darmkrampjes. De hel van iedere verse ouder. Niets dat helpt. Ik weet dat het over gaat maar wie wil zijn kind nu pijn zien lijden? Zo intens verdrietig als hij is van de kramp, ben ik uit machteloosheid. Hulpeloos houden we hem om de beurt vast in de hoop enige verlichting te kunnen geven aan die verdomde kramp. Seconden lijken uren als hij in pijn verkeert. Af en toe houdt het huilen op waarna hij ineens met een schok van pijn weer hard gaat krijsen. Hoe houd je dit vol? Ik kan niet wachten tot dit voorbij gaat. En we allebei weer wat sterker zijn. Hij met goed ontwikkelde darmpjes. Ik met een herwonnen zelfvertrouwen. Samen voor altijd bij elkaar. Totdat hij op kamers gaat en zich schaamt voor zijn ouders. Ontkent wie wij zijn en zegt dat we ons aanstellen als we bezorgd zijn. Maar ook dan zal ik van hem houden. Onvoorwaardelijk.

Leer ons nog beter kennen:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
Instagram