Mirandalogie – De voorlichtingsavond

Mirandalogie – 
De Voorlichtingsavond

Ik loop binnen en ben net niet de eerste. De stoelen staan
keurig in rijen achter elkaar. Rij twee is voor mij. Binnen no time zit er
dertig man binnen. Waarvan de helft zwangere vrouwen en de andere helft mannen
die hier eigenlijk niet willen zijn. Het stel links beoordeel ik als lelijkst.
De vrouw hijst zich omhoog om nog snel een plas te gaan doen. Op het toilet.
Haar man blijft zitten zodat iedereen er vanuit gaat dat we bij elkaar horen. Kut. Ik draai mijn rug naar hem toe en
vraag aan het stel rechts, hoe ver ze al zijn. Bijna zestien weken, zeggen ze
blij. Ik ben opgelucht omdat haar buik dubbel zo groot is als die van mij en we
starten een diepgaand gesprek over
koetjes en kalfjes. Plots vraagt haar partner of de man die naast me zit, bij
mij hoort. Ik trek een gezicht als een zuurpruim en schud nee. Verbaasd kijkt
hij me aan. Mijn man is kaarten, leg ik hem uit. Want ik ga liever alleen naar
een avond over zwangerschapsrituelen, dan dat ik iemand mee neem die daar geen zin
in heeft. De jongen begint te lachen. Op een harde toon zegt hij dat hij ook
geen zin had en zijn vrouw kijkt hem aan. Hij kalmeert weer. Maar ik ben er tóch, roept hij snel.
Precies, knikt zijn vrouw. Je bent er toch.We gaan beginnen en ik merk al snel dat iedereen een beetje
rond dezelfde week zit als ik. Heerlijk om te zien hoe sommigen er al bij lopen.
Alsof ze 20 kilo met zich mee dragen. Daar heeft hun baby in ieder geval niets
mee te maken. De gemiddelde leeftijd ligt vrij hoog, alsof we hebben gewacht
tot de economie weer wat aantrok. Om daarna met zijn allen te gaan
voortplanten. Gezellig. Er staan
twee keurige dames voor de groep die praten op een toon waarvan ik gegarandeerd
in slaap ga vallen. In een tempo alsof we een stel dove bejaarden zijn. Dit
wordt een zware avond voor me. De presentatie-slakken benadrukken dat je
tussendoor je vragen mag stellen. Bijzonder dat vervolgens alle mannen losgaan
en de vrouwen vooral ja en amen knikken. De man naast me wil graag weten hoe
het met de seks zit. Nou, vrij goed,
roept een aso wijf achter me. Sommige informatie hoef ik echt niet te weten.
Het wijf legt meteen haar levensverhaal op tafel en ik draai me om zodat ik zie
welk plaatje er bij dit trieste verhaal hoort. Ja hoor, ze voldoet volledig aan
mijn verwachtingen. Ik schat in dat ze haar vriend heeft leren kennen in de
afkickkliniek en dat ze nu al zeker veertien weken clean is. Want zo oud zijn
onze baby’s nu. Haar toyboy is bijna 2 meter lang en laat iedereen ook
nog even weten dat ze errug vaak seksen. Maar roken doet hij alleen nog buiten,
of als ze samen in de auto zitten. Toppertje dit.

De bijeenkomst is eindelijk klaar en ik rijd naar huis. In de auto begin ik te huilen en besef ik dat ik me wel erg alleen voel. Hormonen natuurlijk. Mijn ouders hoef ik niet te bellen want ze hebben geen mobiel in het hiernamaals. Dat weet ik zeker omdat ze me anders vast al hadden gebeld om hun excuses aan te bieden. Voor het feit dat ik nu alleen ben. Onder andere.

Ik probeer te bedenken wat mijn opa me voor wijze raad zou hebben gegeven. Voordat hij dood ging belde hij me altijd iedere week trouw op, om te vragen hoe het met me ging. We bespraken dan waar ik tegenaan liep op mijn werk en in het leven. Hij had op alles een antwoord en het grappige was dat hij altijd achter me stond. In alles wat ik deed.

Of ik nu het hoofd van een collega eraf wilde hakken of de zin van het leven niet meer begreep, mijn opa voelde wat ik voelde. Maar nu voelde ik het niet. Ik kon hem zelfs in mijn gedachten niet bereiken, juist nu ik hem nodig had. Eenmaal thuis geef ik mezelf de ruimte om door de pijn heen te gaan. Het huis is leeg en ik kruip onder de wol. Ik zoek troost in comedy central maar zelfs scrubs krijgt me niet aan het lachen. Het voelt alsof ik geen armen en benen meer heb. Alsof ik er echt alleen voor sta. Na 10 minuten raak ik de bodem van de put en klim ik er weer uit. Van huilen word je lelijk en daar zit niemand op te wachten.

Ik laat de voorlichtingsavond nog een keer de revue passeren en plots dringt het tot me door dat er is verteld dat we pas met 20 weken weer een echo krijgen. Dat duurt dus nog een eeuwigheid. Ik google naar pret-echo’s en stuit op een kennelijk beroemde mannelijke verloskundige die bekend staat om zijn juiste uitspraken wat betreft de sekse. Ideaal. Het leven is kort dus als je iets wilt weten moet je er achteraan gaan. Ik hoor beneden gestommel en begrijp dat mijn vent terug is van het kaarten. Vol berouw gaat hij naast me zitten en belooft hij dat hij er de volgende keer wél bij is. Ik vertel hem dat het echt fantastisch was en dat er ontzettend veel leuke mensen waren. Hij baalt nu nog meer en ik dik het nog even aan. Nadat ik de loftrompet heb afgestoken over de energieke dames die presenteerden, maken we de afspraak voor de pret-echo. Hij kan niet wachten om te horen dat het een meisje wordt. Ik voel de baby dubbel liggen van het lachen. Niet wetende dat hij nu al een grapje voor zijn vader in petto heeft.

 

 

 

Leer ons nog beter kennen:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
Instagram