Mirandalogie: De Taak

 

 Miranda (36)  bonusmoeder en er is een baby onderweg  Combineert een baan als bedrijfsjuriste met een parttime bonusmoederschap en een turbulent sociaal leven  Wil je weten wat er in haar omgaat? Lees dan haar columns waarin fictie en non-fictie door elkaar lopen

Mirandalogie
‘De Taak’

songfestival, mama in dordrecht, moeder dordrecht, kind dordrecht, peuter dordrecht, kleuter dordrecht, mirandalogie, fietstour dordrecht
Het leek zo simpel. Anouk kon het.
Ilse kon het. Trijntje faalde. Ze dacht dat het alleen om de stem ging dus
wisselde ze haar sexy outfit in voor een hobbezak. Jammer trein, je had maar 1
taak. Door naar die finale. Hoe kun je dan denken dat het Songfestival alleen
om de stem draait? Dan had het wel The Voice geheten. Maar ook daar had ik je
geen kans gegeven. Dat je kunt zingen staat vast, ik doe het je ook niet na.
Maar op het ‘moment suprême’ leek het alsof er een TGV door mijn
beeldbuis vloog.
 

Hijgend bereikte je het
eindstation. Onderweg zag ik je een paar keer zenuwachtig naar de cameraman
kijken. Hij deed vast iets fout. Zo was het niet afgesproken. Dat begrijp ik
wel. Als ik afspraken maak met mensen mag ik daar helaas niet op vertrouwen.
Dat zou het leven te makkelijk maken. Maar fijn dat jij zo’n geweldige tijd
hebt gehad in Wenen. Dat je hebt genoten van alle aandacht. Ik niet. Ik zat me
thuis te irriteren aan je optreden. Me af te vragen waarom we hier als land
toch iedere keer aan mee doen. Terwijl we weten dat het zo corrupt is als de
pest. Hoe lang blijven we ons best nog doen? Volgend jaar lekker Dries
Roelvink
 laten gaan. Wedden dat hij verder dan trein komt in Zweden?

 

Wie ook al behoorlijk ver gekomen
is, is Yolanthe. Ik zag haar op televisie feest vieren met een buik van iemand
die echt meer dan 20 weken zwanger is. Lees ik een paar weken geleden nog dat
ze bang is om kilo’s aan te komen, zie ik nu dat mevrouw er op en top, rond en
gezond uitziet. Chapeau mevrouw Sneijder. Ik ben trots op je. Ook slim om
iedereen op het verkeerde been te zetten over hoe ver je al bent. Dan weet je
zeker dat de paparazzi nog niet voor je deur liggen als jij er een mooi dwergje
uit perst. Natuurlijk ben ik jaloers op je. Je was al prachtig maar ik begrijp
dat je nu ook elke dag wordt gemasseerd en dat er iemand gezond voor je kookt.
Hoe fijn is dat. In de tussentijd vragen mensen aan mij of ik binnenkort al ga
bevallen wijzend op de enorme basketbal onder mijn t-shirt. Blijf rustig Mier,
je hebt maar één taak. Dit kindje gezond op de wereld brengen. Laat je niet
afleiden door mensen die blijven vragen hoeveel kilo je bent aangekomen of hoe
groot je tieten nog worden. Focus op je taak en negeer de
personen die zich vooral druk maken om de vraag of je al dat gewicht na de
geboorte ook weer kwijt raakt. Ik zal geen namen noemen in verband met schone
mensen in mijn familie die zich drukker maken om hoe iemand overkomt in mijn
columns dan om de inhoud van het verhaal.

 

Het is namelijk mens-eigen om in
de verdediging te schieten als iemand je ergens op aanspreekt. Het brein
reageert direct alsof je wordt aangevallen en je jezelf overeind moet houden.
Ik begrijp dit niet. Elkaar aanspreken op gedrag helpt je toch juist om de
ander beter te begrijpen en om elkaar te helpen? Waarom blijft elkaar
aanspreken dan toch zo verrekte moeilijk? Natuurlijk is het niet leuk om
kritiek te ontvangen. Maar is het kritiek op een taak die je zou moeten
uitvoeren of vallen mensen je als persoon aan? In het laatste geval zou ik
namelijk onmiddellijk de mute knop aanzetten en vooral accepteren dat de
kritiekgever eigenlijk zelf een probleem heeft. Geloof me, dat is noodzakelijk wil
je in deze wereld overleven. Nadat de helft van mijn familie in de afgelopen 3
jaar is overleden, heb ik zoveel shit over me heen gekregen van het restant aan
overlevers, dat mijn mute knop is uitgegroeid tot de Mount Everest. Verlies
doet namelijk pijn. En pijn kun je het snelst wegduwen door iemand gewoon de
schuld ergens van te geven. Maakt niet uit waarvan. Als je je maar kunt
vasthouden aan woede. Dan hoef je niet door de achterliggende pijn en kom je
nooit tot de conclusie dat er niemand schuld heeft aan zoveel verlies. Dan
dwaal je gewoon af van je taak om te rouwen en door te gaan en blijf je hangen
in afkeer en frustratie. En hoe meer aanhangers je daarin hebt, hoe langer je
dat volhoudt.

 

Over volhouden gesproken. Nog een paar weken tot mijn verlof. Ik kan me niet voorstellen dat ik 16 weken niet hoef te werken. Ik vond een week vakantie al te lang. Moet dan echt even mailen met mijn collega’s. Misschien ben ik wel zo naïef om te denken dat ik alles bij kan houden tijdens mijn afwezigheid. Maak ik mezelf belangrijker dan ik ben. Het is toch ook onmogelijk om te weten wat me te wachten staat. Misschien is dat maar goed ook. Lekker met mijn hoofd in het zand die eindsprint tegemoet. Totdat die dag is aangebroken. Totdat ik mijn wonder mag aanschouwen. Volgens de laatste berichten waren er bolle wangen te zien op de echo. Hamsterwangen noemen we dat bij mij thuis. Check. Het is dus echt een kind van mij. Ik hoop wel dat hij verder zijn vaders lengte en uiterlijk heeft, dat maakt het leven een stuk makkelijker voor hem. Hoeft hij nooit met the undateables mee te doen. Ook wens ik ons kindje toe dat hij zich altijd veilig zal voelen bij ons. Dat hij weet dat hij altijd bij zijn vader en moeder terecht kan. Dat hij begrijpt dat we nu al onvoorwaardelijk van hem houden. Dat hij boos op ons mag zijn en ons mag haten. Ook dan staan we voor hem klaar. Want dat is onze taak. Liefde geven zoals je zelf niet hebt gehad. Zodat we niet vergeten waarom we iemand op de wereld zetten. Om die persoon op te laten groeien met alles wat we hem kunnen bieden. Zelfs als hij mee gaat doen aan het Songfestival.
Leer ons nog beter kennen:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
Instagram