Eerste blog van columnist Gerard. We nemen een hond!!!

Mama in Dordrecht 
verwelkomt: Columnist Gerard 

 songfestival, mama in dordrecht, moeder dordrecht, kind dordrecht, peuter dordrecht, kleuter dordrecht, mirandalogie, fietstour dordrecht
 Gerard  51 jaar  vader van 4 pleegkinderen van 7,9,12 en 14 jaar  samen met David van 45 jaar  10 jaar pleegouders en 20 jaar getrouwd ‘passie voor portret schilderen en het verdiepen in leerstrategieën voor kinderen en jongeren’ www.eigenwijsonderwijs.nl                                                      ●●●              

We nemen een hond!!!

Nietsvermoedend neem ik een hap van mijn heerlijk bereide avondeten, wanneer Tanja, onze jongste pleegdochter van 6, verwachtingsvol aan tafel de vraag stelt: “Mag ik een hond”. Het is een vraag die je als drukke ouders van vier pleegkinderen niet hoopt te krijgen.

Niet dat we niet van honden houden. Toen mijn man en ik nog samen waren hadden wij ook een hond en toen die dood ging hadden we ons voorgenomen om niet meer aan een hond te beginnen. Het zou te veel beperkingen geven. En de vraag “Wat doen we met de hond in de vakantie” wilden wij niet meer stellen.
“Mag ik een hond”? Het was een vraag waarvan we eigenlijk wel wisten dat die ooit zou komen. Onze oudste pleegdochter van 14 was allergisch en dat was voor ons een mooie gelegenheid om het nemen van een hond daarom af te wimpelen. Maar bij het laatste doktersbezoek kwam de mededeling dat onze pleegdochter over haar allergie was gegroeid en dat het hebben van een hond tot de mogelijkheden zou gaan behoren.

Met die mededeling zag ik mezelf ’s morgens vroeg en ’s avonds laat alweer op straat lopen, in het donker, in de regen. Ik wenste spontaan dat ik een allergie wilde krijgen.

En dan het zindelijk maken. Ik zag mezelf ook al drollen ruimen en met een doekje door de woonkamer lopen om de ongelukjes van de hond weg te werken.

Ik hoor mijn schoonmoeder ook alweer zeggen: “Een hond zou wel goed zijn voor de kinderen, dan kunnen ze ergens verantwoordelijk voor zijn”.

Fijn, bedankt!!!!

Na deze ene vraag tijdens het eten was ik even de weg kwijt en wist ik even niet wat ik moest antwoorden.
In mijn hoofd bleef maar rondspoken; vier pleegkinderen, een uithuizige man (hij is fractievoorzitter van een Dordtse lokale partij).

Bij de gedachte aan een hond speelt er een hele speelfilm door mijn hoofd.

Dan hoop je maar dat je met je partner op dezelfde lijn zit. Je kunt er dan op vertrouwen dat we allebei hetzelfde willen.

Maar ook die zekerheid bleek toch ineens niet meer zo zeker.

Mijn man kwam met de optie om een hond in huis te hebben die al zindelijk was en niet te groot. Eigenlijk was dat dus een ‘JA, ik wil een hond’.

Ik stond alleen, dat was wel duidelijk. Dit was vijf tegen een. Een onhoudbare strijd.

Ik had het er gewoon niet meer over. Het zou vanzelf overwaaien. Als niemand het er meer over zou hebben zou er ook geen hond in huis komen.

Maar het is net als met het kopen van een nieuwe auto, wanneer je weet welke auto je koopt, zie je die auto overal op straat. Zo was dat ook bij mij. Ik kwam op straat alleen nog maar honden tegen en dan ook nog van die leuke gezinnetjes die hun hond aan het uitlaten waren. En iedere keer knaagde er iets aan mij: “wat ben je toch hard voor de kinderen”.

Na een aantal dagen hield ik het niet meer en zeker niet toen de kinderen iedere dag opnieuw over een hond begonnen.

Nog geen week later betrapte ik me erop dat ik op Google aan het zoeken was naar een passende hond. Er is geen asiel dat ik niet heb bezocht op internet. Maar waar vind je een leuke kleine hond, die ook klein blijft, lief is voor kinderen en zindelijk.

Ik heb die hond niet nog niet gevonden, maar onder druk van de kinderen en mijn man zal het niet lang duren dat ik ’s morgens vroeg en ’s avonds laat, in de kou, in de regen en in het donker toch over straat moet.

Je laat zo’n beestje toch niet aan zijn lot over, dat zit niet in mijn aard.

Groet, Gerard den Hartog
www.eigenwijsonderwijs.nl

Leer ons nog beter kennen:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
Instagram