COLUMN VAN MIRANDALOGIE: TAKKE TEEK

Goedemorgen…roep ik zo zachtjes mogelijk. Ik stap de kamer van mijn dreumes in en gooi de gordijnen open. Nee. Klinkt er vanuit het bed. Heb je goed geslapen, vraag ik hem. Nee. Leuk gedroomd? Nee. Kleertjes aan, lekker spelen? NEE. NEE. NEE. Hij kijkt me aan en begint te lachen. Ik zucht. Zullen we dan maar pap gaan eten? Nee.

Op het kinder-dag-creche-verblijf-ding, blijkt hij hetzelfde te doen. Ik haal hem na mijn werk op en vraag hoe zijn dag was. Nee. Roept hij. Zijn juf spreekt me aan. Vertelt hoe lief hij was. Dat hij goed heeft gegeten en goed heeft geslapen maar alles was ‘nee’. Prima, denk ik bij mezelf. Lekker consequent.

Eenmaal thuis voert hij oorlog met zijn avondeten. Elke rijstkorrel wordt geplet in zijn vuistjes en vermengd met spinazie a la crème. Dat mikt hij vervolgens langs zijn mond op de grond en de vingers worden afgeveegd aan het haar. Na een paar stukken vlees smijt hij zijn bestek op zijn bord. Ben je klaar? Vraagt zijn vader. Joris kijkt hem aan en begint te lachen.

We fietsen na het eten nog even snel naar de Albert Heijn. De wind waait door zijn haren en hij geniet zichtbaar. Op de fiets bij zijn moeder. Hij zwaait naar iedereen. Roept naar de eendjes en de wereld is van hem. Mijn kleine eigenwijze drol. Dan kijkt zijn vader hem ineens aan en wijst naar zijn oor. Een stukje restant van de oorlog denken we. Ik veeg de spinazie achter zijn oor weg maar tot mijn verbazing blijft het zitten. Het duurde ongeveer 3 seconden tot het bij me door drong. Het zal toch niet?

TEEK

We plukken hem thuis uit het fietszitje en gluren achter zijn oor. Meteen zien we dat iets zich -head first- in zijn vel heeft gegraven. Een kont met pootjes steekt nog uit. Ik zie het gedrocht bewegen en een intense woede maakt zich van mij meester. Nee, nee, nee!! Denk ik bij mezelf. Hoe durft dat beest mijn kind aan te vreten. Het lef. Het gore lef. Met een tang ruk ik het monster eruit. Althans, de kont, 2 poten en een maag. De rest blijft zitten. Kut. Op naar de huisartsenpost.

De arts kijkt naar wat er over is van de teek. Waar is de rest, vraagt hij ons. Ehm, niet meer achter zijn oor….antwoorden we. Quasi nonchalant legt hij uit dat mensen tegenwoordig bang worden gemaakt met verhalen over teken. Ja, denk ik bij mezelf. Je kunt er ook alleen maar de ziekte van Lyme mee krijgen. Nadat hij ons heeft uitgelegd dat de lymebacterie zich enkel in de maag van een teek bevindt en het langer dan 24 uur duurt voordat de maaginhoud via de mond in de bloedbaan van een mens kan komen, huppelen we weer naar buiten. Joris heeft geen idee dat hij zojuist als gastheer heeft gediend voor die takke teek en begint te zingen. Eind goed, al goed, denk ik bij mezelf. Nee. Hoor ik iemand achter me roepen.

Leer ons nog beter kennen:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
Instagram