Column van Karin: Brrrr, Sinterklaas

 

Column van Karen:
Brrrr, Sinterklaas

Ik durf niet naar Sinterklaas te gaan. Word ik gewaarschuwd voor kinderlokkers en ander gespuis, bij deze man moet ik tegen mijn zin in op schoot zitten.
Gelukkig blijft het bij een cadeautje en krijg ik nog net: “Dank je wel,
papa”, uitgebracht. Wegwezen nu!
Zo anders is Anouk. “Mama, hoe heet het paard van
Sinterklaas ook al weer?”, vraagt ze om 3 uur ’s nachts. Ze wil uit bed, want
misschien is Zwarte Piet nú haar schoen aan het vullen. Kan ze gelijk vragen of
hij in haar vriendenboekje wil schrijven. Brrr, ik rilde vroeger bij het idee
dat Zwarte Piet beneden rondliep.
Om 7 uur ‘s ochtends
durfde ik nog niet naar de woonkamer, veel te bang dat die Spaanse inbreker er
was. Anouk zoekt de hele ‘toneelclub’ juist op en wil dansen met de pieten en de
Sint vragen of Amerigo een jongen of een meisje is.

Ze is verontwaardigd: Zwarte Piet heeft alleen háár schoen
gevuld, voor Sebas is er niks. Voor ons overigens ook niet, maar dat doet ze af
met: “Jullie zijn niet lief geweest.” Ze laat het er niet bij zitten en wil
Sinterklaas op het matje roepen. “Sebas woont hier ook en mag ook een cadeau!”
Ik krab me eens achter mijn oren: inschattingsfoutje mijnerzijds, oeps.

Haar papa heeft het telefoonnummer van de Sint en als ze de goed
heiligman belt, vlucht Dominique de garage in. “Met Anouk. Ben jij dat papa?”

Nee, dit meisje is niet zo naïef als haar moeder. Die was
zelfs bang voor Sinterklaas met de schoenen van haar vader aan.

 

x

 

Karen




Leer ons nog beter kennen:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
Instagram